De Mechelse Heide is een van de grootste natuurgebieden in België. Dit gebied ligt in het Nationaal Park Hoge Kempen in de provincie Limburg. Het gebied is ongeveer 700 hectare en dankt zijn naam aan de uitgestrekte heidevelden met prachtige bossen en vergezichten. De Mechelse Heide is vooral in de late zomer prachtig wanneer de heide in bloei staat. Het is een favoriete plek voor natuurliefhebbers, wandelaars en mensen die van rust en stilte in de natuur willen genieten.
Je kunt er wandelen over goed gemarkeerde routes die je langs heide, zandduinen en waterpartijen leiden. Voor wandelaars zijn er diverse routes van verschillende lengtes en moeilijkheidsgraden, langs onder andere heide, zandduinen en waterpartijen leiden. Ook kun je kiezen voor een uitdagende klim naar de top van de terril. Naast wandelen is er ook ruimte voor fietsers, mountainbikers en ruiters die in bepaalde gedeeltes van het park hun hobby kunnen beoefenen.
Ook wij besloten om de Mechelse Heide te verkennen. We bezochten het informatiecentrum en namen een wandelkaart mee waardoor de keuze voor onze route snel was gemaakt.
Onze keuze viel op de rode route, gemarkeerd door een rood driehoekje. Deze route leidde ons door de heide en langs de voormalige zandgroeve.
We begonnen onze wandeling bij “Toegangspoort Mechelse Heide”, waar het behoorlijk druk was – logisch op een mooie zonnige zondag. Het parkeren verliep wat chaotisch, maar we vonden al snel een plekje en lieten de drukte achter ons.
Het gebied is open van zonsopgang tot zonsondergang
We wilden de bordjes nauwkeurig volgen maar toch hadden we de GPS voor de zekerheid ook bij de hand. Met de wandelkaart konden we precies zien waar de rustpunten en wandelwisselpunten zich bevonden, al hadden we die wandelwisselpunten zelf niet nodig.
De heide was nog grauw (we wandelde hier in mei), maar de rode struiken sprongen prachtig in het oog. De route voerde ons over zandpaden en via trappen naar uitzichtpunten waar we konden genieten van het weidse landschap. Ik kan me goed voorstellen hoe adembenemend het er moet uitzien wanneer de heide in bloei staat.
TIP, ga echt een keer eind augustus - september, dan is het een paarse kleurenzee.
Voor mij een nieuw fenomeen, het beklimmen van een Terril, ik vind het gewoon een berg maar het is blijkbaar echt iets anders en bekend in deze streek. Ik had er vooraf over gelezen en ben er daarom ook naar op zoek gegaan, hoort toch bij een bezoek aan deze omgeving.
Een terril is een kunstmatige heuvel die ontstaat door het ophopen van afvalmateriaal (zoals steen en gruis) dat vrijkomt bij de mijnbouw, vooral bij de winning van steenkool. In gebieden waar vroeger veel mijnbouw plaatsvond, zoals in dit gebied, zijn terrils kenmerkende landschapselementen. Deze heuvels kunnen soms tientallen meters hoog worden en worden vaak begroeid met gras, bomen en struiken, waardoor ze geleidelijk deel gaan uitmaken van het natuurlijke landschap.
In sommige gevallen, zoals bij de Mechelse Heide, zijn deze terrils nu omgevormd tot recreatiegebieden. Wij als wandelaar kunnen deze nu beklimmen en genieten van het uitzicht over het omliggende landschap, terwijl ze ook een stuk van het industriële erfgoed van de regio vertegenwoordigen, stukje achtergrondinformatie wat altijd leuk is om te weten (denk ik).
Na enkele klimmetjes en Terrils zien we de voormalige zandgroeve. We wandelden tussen twee waterpartijen door, waarvan er één nog actief gebruikt wordt voor zandwinning. Hier wordt kwartszand via een pijp afgevoerd naar de rand van de Mechelse Heide.
Bij de zandgroeve stond een opvallend hoge bank, een ideale plek voor een korte pauze. Na het bewonderen van het uitzicht liepen we verder over een vlonderpad, waarbij ik even in het zand wilde stappen. Terwijl mijn man op het pad bleef, ontdekte ik dat we een rood driehoekje hadden gemist. Gelukkig corrigeerden we de route snel en vervolgden we onze weg.
Tijdens de wandeling maakte ik foto’s van de natuur, elkaar en natuurlijk van onze Pins. Opeens hoorde ik geritsel – anders dan normaal. Ik bleef stil staan en keek richting het geluid. Tot mijn verrassing zagen we een slang snel wegschieten in de begroeiing. Het moment was te snel voor een foto, maar het voelde bijzonder om een slang in het wild te zien. Volgens de wandelkaart is dit het leefgebied van de gladde slang, dus waarschijnlijk was dat wat we zagen.
De gladde slang is een niet-giftige slang en een bedreigde en beschermde diersoort. Het is een van de drie soorten slangen die voorkomt in Nederland en België
Het laatste deel van de wandeling leidde ons door een bos waar zonnestralen prachtig door de bomen scheen. Volgens een informatiebord worden hier bomen gekapt om ruimte te geven aan andere bomen en planten. Net toen we bijna aan het einde waren, zagen we een hertje op het pad. Mijn man dacht eerst dat het een hond was, maar toen het beestje rustig het bos in liep, wist hij beter. Het hertje bleef nog even staan om naar ons te kijken voordat het verder de bossen in trok.
Toen we bijna terug bij het informatiepunt waren, liepen we toch nog even verkeerd. De GPS liet ons zien dat we een afslag hadden gemist. Toen we terug liepen zagen we waarom het fout ging, er stonden fietsen voor de markeerpaal terwijl er een klein stukje verder gewoon fietsstallingen waren. Eenmaal weer terug op het pad volgden we het hoofdpad terug en kwamen uiteindelijk weer bij onze auto.
Het was een rustige, prachtige wandeling door een goed verzorgd natuurgebied, met als hoogtepunten de ontmoeting met de slang en het hertje.
Onze foto's
We fotograferen met onze telefoon, systeemcamera of compact camera. Wij bewerken onze foto’s niet met een kleur of een filter, alle kleuren die je ziet zijn kleuren die wij zo hebben waargenomen.
Een Wandelpin
Wil jij als herinnering aan je wandeling ook een Wandelpin? Je kunt hier klikken.
Andere wandelingen
Als je meer wilt lezen over onze wandelingen, kijk dan op onze overzichtspagina.