Van Saint-Jean-Pied-de-Port naar Santo Domingo de la Calzada – het begin van een bijzonder avontuur
De reis naar Saint-Jean-Pied-de-Port was al een avontuur op zich. Met trein en bus trokken we zuidwaarts door Frankrijk, met in ons hoofd één gedachte: morgen begint het echt. Morgen zetten we onze eerste stappen op de Camino Francés, iets waar we al zo lang over droomden en over spraken en nu gaat het dan eindelijk gebeuren.
Na een overnachting in een eenvoudig hostel halen we onze eerste pelgrimsstempel en een schelp bij het Pelgrimskantoor. Die schelp het symbool van deze eeuwenoude tocht bevestig ik trots aan mijn rugzak. In de pelgrimsshop koop ik ook een klein vingerhoedje, een traditie die ik tijdens eerdere wandelingen begon.
De eerste etappe is “maar” 8 kilometer, maar onderschat het niet met stijgende temperaturen en flinke hoogtemeters wordt het zwaarder dan verwacht. Na 2 kilometer voelt het al niet meer als wandelen willen, maar als wandelen moeten. Ik zet door, voetje voor voetje, en wat ben ik opgelucht als ik de rode parasols van Orisson zie.
Toch blijft deze eerste dag me ook bij door de ontmoetingen. Bij een korte pauze raken we aan de praat met een Amerikaanse vader en zoon, onze eerste Caminovrienden. Die avond zitten we samen aan lange tafels te eten, delen we verhalen en lachen we veel. Het pelgrimsgevoel is begonnen.
Na een vroeg ontbijt gaan we op pad. De mist hangt nog over de bergen, het uitzicht blijft verborgen, maar we horen wel de bellen van schapen in de verte. Onderweg sluiten twee Duitse pelgrims zich bij ons aan: Flow en Alex. Het gezelschap maakt de klim aangenamer en we praten onderweg over van alles. Hun energie werkt aanstekelijk.
We steken ongemerkt de Frans-Spaanse grens over en bereiken het hoogste punt van de route. Mistige bossen begeleiden ons naar Roncesvalles. Daar nemen we afscheid van Flow en Alex zij moeten door vanwege hun planning. We zijn benieuwd hoe het hen verder is vergaan maar dat weten we uiteindelijk nooit.
Na een warme douche en wat rust maken we een korte wandeling rond het klooster. De zon laat zich eindelijk zien en met een voldaan gevoel sluiten we deze dag af.
We vertrekken in alle vroegte, nog voor het ontbijt, met alleen het licht van onze telefoons om ons te gidsen. Het regent zachtjes. In het eerste dorp hopen we te ontbijten, maar vinden alleen een automaat met koffie en zoetigheid. Niet ideaal, maar het heeft ook z’n charme. Gelukkig ontdekken we iets verderop alsnog een warme plek met koffie, en daar ontmoeten we andere pelgrims. Het sociale aspect van de Camino begint steeds meer te leven.
Onderweg ontmoeten we Emma, een Vlaamse pelgrim met een flinke blaar. Ook Kasper sluit zich aan. Al snel vormen we een gezellig wandelgroepje, met veel gesprekken en gelach. In Zubiri lunchen we samen en sluiten Marty en Andy zich even bij ons aan, net als Tim, een Zwitser met wie we al eerder contact hadden.
We besluiten door te lopen naar Larrasoaña. Emma sleept zich dapper voort ondanks haar blaren. Samen zingen we en moedigen we elkaar aan. We ontmoeten Kelly en Paul, beide uit de USA en zij wandelen en zingen gezellig met ons mee. Onderweg reserveert Christy in overleg ook voor Kelly en Paul een plekje in ons hostel. Wat een fijne groep zo samen!
Die avond genieten we van een heerlijke gezamenlijke maaltijd. Moe maar voldaan gaan we op tijd slapen. De volgende ochtend willen we vroeg vertrekken richting Cizur Menor, via Pamplona. Emma besluit vanwege haar voetblessure een rustdag te nemen en een arts te bezoeken.
De meeste pelgrims waarmee we gisteren liepen, gaan vandaag tot Pamplona. Wij besluiten vijf kilometer verder te lopen, naar Cizur Menor. De route is redelijk vlak en we voelen dat ons lichaam inmiddels gewend raakt aan het wandelen.
Mijn rugzak voelt als een vertrouwde metgezel, de wandelstokken zijn inmiddels onmisbaar geworden. De markeringen, in alle soorten en maten leiden ons moeiteloos verder. De Camino lijkt in een soort herhalingsmodus te komen, maar verveelt geen moment.
In Trinidad de Arre maken we een korte stop. Wat een charmant dorpje langs de rivier, met een mooie brug en een kerk waar we door een tunneltje langs wandelen. Even later staan we in Pamplona en ontmoeten we Emma opnieuw. Ze is bij de dokter geweest voor haar voeten en het is fijn haar nog even te zien voor we doorgaan. Samen drinken we koffie in de stad.
In Cizur Menor slapen we in een eenvoudige pelgrimsherberg, gerund door vrijwilligers. Voor slechts €7 krijgen we een slaapplek, en het ontbijt is op donatiebasis. Een unieke, warme sfeer hangt er in de herberg. Er wordt gezongen, gegeten en gelachen. Ook fietsende pelgrims sluiten aan. Die avond eten we buiten de herberg, maar het gevoel van verbondenheid blijft. We ontmoeten Ib, zijn dochter en schoonzoon uit Denemarken – mensen die we later nog vaker tegen zullen komen.
Vroeg in de ochtend, rond zes uur, worden we gewekt. Normaal heb ik er een hekel aan om zo vroeg op te staan, maar hier voelt het natuurlijk. De zon komt op en we lopen langs uitgestrekte, verdorde zonnebloemvelden. Stilte om ons heen, op het ritme van onze voetstappen na.
Vandaag wandelen we naar het bekende monument bij Alto del Perdón. Een plek die ik al zo vaak op foto’s heb gezien en nu sta ik er zelf. De silhouetten van pelgrims op de bergkam ontroeren me. We nemen onze tijd om alles in ons op te nemen.
De herbergier uit Cizur Menor komt ons boven op de berg begroeten. Hij is met de auto naar boven gekomen om te kijken of ‘zijn’ pelgrims het gehaald hebben. Hij waarschuwt ons voor de steile afdaling met losliggende stenen, en daar heeft hij geen ongelijk in.
In Uterga nemen we pauze met, jawel, Ib en zijn familie. Even later voegt ook de herbergier van Cizur Menor zich bij ons voor een drankje. In Puente la Reina genieten we van een ijsje in de gezellige straatjes, voor we de laatste kilometers naar Cirauqui maken. De lucht betrekt, en een fietser waarschuwt ons voor onweer. Gelukkig zijn we op tijd binnen.
’s Avonds eten we met een bont gezelschap pelgrims en genieten we van het gezelschap. Toch slapen we beiden onrustig. Christy zit zelfs een tijd boven op het terras, ik geniet midden in de nacht binnen van een rustmoment met koffie.
We zijn Cirauqui nog niet uit of ik hoor ineens mijn naam. Verbaasd kijk ik om. Het is Andy uit de VS die naar ons toe komt rennen. Zijn vader, Marty, heeft hem gevraagd om ons even in te halen: ze willen graag nog een dag met ons wandelen en overnachten. Zo’n bijzonder moment dat iemand die moeite doet om je op te zoeken, puur om samen te kunnen lopen.
We lopen samen een stuk, maar ieder heeft zijn eigen tempo en manier van wandelen. We spreken af elkaar later weer te zien in Villamayor de Monjardín. Onderweg passeren we prachtige markeringen en borden. In Estella eten we samen en nemen we tijd voor pauze. Daar ontmoeten we ook David voor het eerst een pelgrim die zich later bij onze ‘groep’ zal voegen.
Bij het Monasterio de Irache stoppen we even voor foto’s bij de beroemde wijnfontein. Daarna volgen nog een aantal pittige kilometers omhoog. De hitte is genadeloos en achteraf weet ik dat ik tegen een hitteberoerte aan zat. Gelukkig zorgt de herberg in Villamayor voor verkoeling, letterlijk en figuurlijk. Er staan voetenbadjes met zout klaar, er is koud water en er heerst een serene rust.
De herberg wordt gerund door Nederlanders, met een gelovige en vegetarische insteek. Een prachtige, liefdevolle plek. Alles is goed verzorgd ook het ontbijt staat de volgende ochtend in een zakje klaar.
’s Avonds zitten we gezellig met Andy en Marty aan tafel. We genieten van de warmte van samenzijn en de stilte van een pelgrimsnacht.
Na een gezellige avond met Andy en Marty gaan we op tijd slapen. De volgende ochtend vertrekken we in het donker. De heuvel af, richting Los Arcos. De lucht toont zich dramatisch met donkergrijze wolken terwijl de zon opkomt. Door het tegenlicht ontstaan lange schaduwen voor ons een prachtig begin van de dag.
Onderweg besluit mijn zusje spontaan een hooibaal als podium te gebruiken voor een fotosessie. We lachen en genieten. Even verderop ontdekken we een vrolijke "Buen Camino", gebeiteld in het beton van het wandelpad zulke kleine verrassingen maken deze tocht bijzonder.
In Los Arcos nemen we uitgebreid de tijd voor pauze. Voeten omhoog, wat eten, tot rust komen. Door stille straatjes, langs de kerk, laten we de drukte weer achter ons. De rust keert terug.
Bij aankomst in Torres del Rio besluiten we voor een privé kamer te gaan. Heerlijk, een douche voor jezelf zonder pelgrims die staan te wachten. In de spiegel bekijk ik de ‘schade’ van een week lopen. Niet alles is fris en fruitig, maar ik voel me sterk.
Andy, Marty en David, die rustige Deense pelgrim die we al vaker zagen zijn er al. Voor het eerst raken we echt in gesprek met David. Het klikt meteen. Samen met Kelly, Paul en Kasper delen we later een tafel voor het avondeten. Een mooie mix van mensen, een gezellige sfeer.
Helaas loopt de middag nog even anders. Een Ier met iets te veel drank op verstoort de rust. Hij reageert fel op een onschuldige vraag van Andy en vertrekt uiteindelijk zelf. Ook dat is de Camino, niet alles is harmonie, maar het herstelt zich gelukkig snel.
We vertrekken samen met Kelly, Paul en Kasper. Andy en Marty zijn al op pad, denken we. David is nog een vraagteken. Omdat ons hostel geen ontbijt bood, scoorden we wat eten bij een lokaal barretje, altijd handig om voorbereid te zijn.
Wat volgt is een magische ochtend. We lopen in mooi gezelschap en genieten van een zonsopkomst die ons stil maakt. We vragen een andere pelgrim om een foto van ons samen te maken. Deze foto is voor mij zó waardevol, dit moment straal ik.
Tot ik na vijf kilometer voel dat er iets mis is: de sleutel van onze kamer… zit nog in mijn zak. Mét de leuke sleutelhanger die we gisteren zo bijzonder vonden. Zeven dagen zonder sleutel en nu dit! Ik baal, maar kan het niet meer veranderen.
Onderweg passeren we bomen vol lintjes en kleine torentjes van stenen. Mijn gedachten zijn bij de sleutel, tot we pauzeren in Viana. Daar besluiten we hem mee te geven aan de bagagevervoerder. Probleem opgelost, hopelijk.
In Viana sluit David zich bij ons aan. Gezellig! De laatste vijf kilometer loop ik alleen. Mijn hoofd en lijf snakken naar stilte. Net voor Logroño zie ik een bord met ‘Logroño’ in een kleine vijver staan. Ik trek mijn schoenen uit en wandel door het water, dat mag hier, ik vervolg de weg op slippers, ook al haat ik het als mijn schoenen aan de rugzak bungelen.
De slaapplaats die avond is basic: dunne matrassen, stapelbedden, dekens over de rand – een échte pelgrimsplek. Maar ook dit hoort erbij. In de middag nemen we afscheid van Andy. Hij gaat terug naar zijn gezin. Marty loopt verder. Het afscheid valt me zwaar, de tranen komen vanzelf. Een voorproefje van ons eigen vertrek, besef ik.
’s Avonds trekken we de stad in. Een kaartje naar huis, een paar tapas, gelach met de groep. Het wordt laat, maar het is zó de moeite waard.
Zondag. Vroeg op. Er staat 31 kilometer op het programma, ik voel aan alles dat dat vandaag te veel is. De warmte, het zweet, en wat schaafplekken op rug en billen maken me voorzichtig. Toch wil ik de dag zoveel mogelijk met de groep meewandelen, we hebben nog maar één dag samen.
Ik besluit in Ventosa te stoppen en daar een taxi te nemen naar Nájera. Dat vertel ik in Ventosa, ik wil hen niet ophouden.
Onderweg zien we bij Navarrete al vroeg die grote zwarte stier boven het landschap uittorenen. Als we hem passeren, komt de zon net op. Het beeld van de stier met de opkomende zon erachter is magisch. Een foto die zó in een reisgids kan (vind ik).
Navarrete blijkt vanwege zondag uitgestorven. Gelukkig vinden we een hotel waar we nog net iets kunnen eten. In Ventosa genieten we van een smoothie en toast. Ik blijf achter en regel een taxi. Een Ierse man, James, deelt de rit. Hij zoekt naar andere schoenen vanwege voetproblemen. In Nájera drinken we samen nog koffie, maar ik voel me wat ongemakkelijk bij hem. Gelukkig sluiten andere pelgrims zich al snel aan.
Mijn zus belt: ze zijn in de buurt. Ik zoek alvast een hostel en vind er één. Spotgoedkoop, maar de douche is... bijzonder. Met douchegordijnbehang ik wil niet te kijken wat erachter zit.
Na een middagdutje gaan we op zoek naar eten. Niet eenvoudig op zondag. Uiteindelijk belanden we bij een Chinees restaurant naast ons hostel. En ook dat smaakt goed, op de Camino leer je tevreden te zijn met wat je krijgt.
De nacht was prima, maar mijn lijf protesteert vanochtend zachtjes. Alles voelt wat stroef. Mijn ogen zijn klein gelukkig is het nog donker, niemand die het ziet. Ik kom langzaam op gang. Kasper heeft vandaag zijn eigen route gekozen, maar David wacht op ons en sluit zich met zijn vertrouwde glimlach weer aan.
In Azofra stoppen we voor koffie en een croissant. Mijn energie keert langzaam terug. Het landschap wordt weids en heuvelachtig. De klim naar Cirueña is stevig en boven wacht een lange lunch. Terwijl mijn zus en Kelly giechelend verhalen delen over blaren en schoenen, nip ik stilletjes aan mijn koffie. Mijn lijf lijkt in afschakelmodus alsof het na tien dagen zegt: “Zou het niet eens tijd zijn voor een rustdag, jongedame?”
We lopen verder door uitgestrekte velden met golvende heuvels. Nog één stevige klim, dan dalen we langzaam af richting Santo Domingo de la Calzada. Onze laatste pelgrimsnacht breekt aan. In het stadshostel is geen keus, je krijgt een bednummer toegewezen. Gelukkig liggen we met z’n allen bij elkaar. We horen geruchten dat één van de vrouwen in de kamer flink snurkt. Hopelijk blijft het mee¬vallen, deze laatste nacht.
’s Middags bezoeken we de kerk waar het beroemde verhaal van de kippen leeft. We zoeken ze, en vinden ze uiteindelijk in een hokje boven een deur. De mythe is mooier dan het tafereel zelf, maar het hoort erbij.
’s Avonds eten we pizza met z’n allen. Een oudere Belg schuift aan, een bijzondere man. Hij vertelt dat hij zijn vrouw op de Camino heeft leren kennen en dat hij deze route nog één keer wilde lopen. Zijn verhaal raakt. Die avond barsten we in lachen uit tijdens een potje Truth or Dare. Pelgrim David heeft gekozen voor een ander slaapadres, maar belooft ons morgen uit te zwaaien.
Als de lichten uitgaan, merk ik dat de slaap maar niet wil komen. Ik lig te draaien, voel een onrust die ik niet goed kan plaatsen. Het einde komt dichterbij. Ik besluit op te staan en naar de gemeenschappelijke ruimte te gaan. Daar zit Kelly al, ook wakker. We raken in een gesprek, open en persoonlijk. Even later komt ook mijn zus erbij. We halen koffie uit de automaat en praten nog wat na. Uiteindelijk keren we in stilte terug naar onze bedden, hopend op wat slaap.
De ochtend is daar. We nemen afscheid van Kelly, Paul, Kasper en David. De tranen vloeien. Zij lopen verder hun weg, hun verhaal. Voor ons stopt de Camino vandaag.
Net voordat we willen vertrekken, zie ik een vrouw in paniek staan. Iemand is met haar wandelstokken vertrokken. Ze weet zich geen raad, kijkt verloren om zich heen. Zonder veel nadenken geef ik haar de mijne. Mijn maatjes, die me al die kilometers hebben gesteund. Ze waren niet duur, en ik haal wel nieuwe als ik thuis ben. Haar dankbaarheid is oprecht. Ze geeft me een kus, pakt de stokken aan, en loopt haar pad verder. Ik hoop van harte dat ze haar bestemming bereikt.
Even later krijgen we een berichtje van Marty. Hij is toevallig ook in Santo Domingo op zoek naar nieuwe wandelstokken. Toeval? Of gewoon een mooi moment? We spreken af, ontbijten samen, schrijven iets op het doek dat hij op zijn rugzak draagt. De woorden komen recht uit mijn hart. Ik slik, word emotioneel. Het voelt als een passend, warm afscheid.
Dan is het tijd. Tijd om te vertrekken richting Madrid. Tijd om deze Camino los te laten.
Dit was mijn Camino van 2022. Een tocht vol stappen, verhalen, ontmoetingen en herinneringen. Ik kijk al uit naar de volgende: de Camino van 2023. Nieuwe mensen, andere dorpen, onbekende steden en de uitgestrekte Meseta die op me wacht.
Onze foto's
We fotograferen met onze telefoon, systeemcamera of compact camera. Wij bewerken onze foto’s niet met een kleur of een filter, alle kleuren die je ziet zijn kleuren die wij zo hebben waargenomen.
Een Wandelpin
Wil jij een leuke souvenir aan je wandeling? Hier kun je Klik hier.
Andere wandelingen
Als je meer wilt lezen over onze wandelingen, kijk dan op onze overzichtspagina.
